Silivri Facebook
banner88
banner43

İKİ MEZAR TAŞININ ÖYKÜSÜ... (HULUSİ ÜSTÜN)

İKİ MEZARTAŞININ ÖYKÜSÜ

İlkinin adı Hristos’tu…

Muhtemelen bundan yüz yıl kadar önce ölmüştü.

İlginç bir öyküsü vardır tanışıklığımızın.

. . .

Benim hatırladığım yıllarda Çantaköy heyelan sebebiyle yeni yerine taşınmış olmakla birlikte eski görkemli günlerin izlerini taşıyordu. Ahşap konakları, Leyla Çeşmesi, Ayrılık pınarı, kilisesi, şaraphanesi, taş döşeli yolları ile özenli bir film seti görünümündeki bu köyün sahildeki yeni yerine taşınmadan önceki sevimli halini tahmin etmek zor değildi. Tıpkı Cumalıkızık, Safranbolu, Beypazarı, Odunpazarı gibi kendine özgü kimliğiyle her sokağı, her evi nakış nakış işlenmiş bir masal diyarı idi aslında.

Sultanahmet’teki Soğukçeşme sokağı ile yarışacak güzellikteki bu köyden geriye hiçbir şey yok artık. Korkunç bir vandallığa terk edilen köyde birkaç duvar, birkaç çoban kulübesi ve incir ağaçları kaldı.

Beş yıl önce bu yıkıntıların arasında yaşayan Anadolulu bir çoban ailesinin dramını duymuştuk. Kaza geçirip felç kalmış bir adamcağız ile kendisini eşine adamış bir kadının öyküsünü öğrenmek için birkaç arkadaşla birlikte kalkıp yıllar sonra Eski Çantaköy’e gittik. İçeri buyur edildiğimiz yıkık evin kapı eşiğinde ayağımı bastığım kırık mermer parçasında okudum adını.

Süslü, ince bir yazı ile Grekçe ‘Hristos’ yazıyordu. 

-Eh, dedim kendi kendime… Kim bilir ne halt ettiydin yaşarken. Bak mezar taşını eşik yapmışlar.

İçeri girip ailenin öyküsünü dinledik ama aklım ‘Hristos’da kalmıştı. Oturduğum sandalyeden görünen manzaraya bakıp onu düşünüyordum. Kara gözlü, şişman, kırmızı yanaklı bir ayyaştı belki. Yakaları işlemeli beyaz bir gömlek giyiyor olmalıydı. Öldükten sonra kendisi için böylesi güzel bir kitabe yazılmış olduğuna göre hatırı sayılır biri olmalıydı. Papaz mıydı, sanatkar mıydı, öğretmen miydi? Köyün neresinde hangi evde oturuyordu? Çocukken buralarda atmış olmalıydı ilk adımını. Benim durduğum bu yamaçtan kim bilir kaç kez seyretmişti karşıdaki Çeltik çiftliğini, denizi, köyü eteklerinde sarmalayan Paliopalatis dağını. 

Ne günah işlemiş olabilirdi ki adını ayak altı edecek. Çok çok değirmencinin kızını öpmüştür tenhalık yerde. Bundan yüz sene önce yaşamış bir köylünün ortaparmağından başka günahkar bir yeri olması ihtimali ne kadardı ki? İçkiyi çok kaçırdığında Türklere ‘puttana’lı küfürler etmiştir bir de.  Ama o da çok bir şey sayılmaz, yurttaşımız, vatandaşımız, hemşehrimiz değil miydi en sonunda.

Konuk olduğumuz evden çıkarken ‘Hristos’un taşını almak için ev sahibi kadından izin istedim.

-Kırık olmayan taşlar da var, istersen onlardan vereyim dedi.

-Yok dedim. Ben bunu alacağım.

Getirip Silivri belediyesinin bahçesinde ayak altı olmayan bir köşeye koydum onu. Gerçi köyünden, memleketinden ayırmıştım ama en azından iyi bir yer edinmişti kendisine. İçim rahattı. Çok değil birkaç hafta sonra bir duruşmaya yetişmek için koşarken rastladıştık tekrar. Az kaldı yine üzerine basacaktım. Bahçe çimlerinin arasında bir atlama taşı görevi yapıyordu bu sefer. Bana dönük ismini bir daha okudum ve,

-Yapacak bir şey yok Hristos dedim. Belli ki zannımdan daha günahkarsın.

. . .

‘Bayram oğlu Mehmet’

Bundan iki yüz yıl önce ölmüştü.

Bu Pazar Silivri kale park sosyal tesisinin giriş kapısı yanında rastlaştık.

İlginç bir öyküsü oldu tanışıklığımızın.

Kendisini bir aslan olmadığı konusunda ikna edemediğim oğulcuğumla kahvaltıdan sonra dışarı çıktık. Nereye gitmek istediğini sordum ona.

-Kaleparka, dedi.

Küçük aslancığın babası gibi keyif ehli olduğunu görmek beni nasıl da memnun ediyor. Nerde tımtımcık orda Fatmacık… nerdeyse tavla oynayacak benimle. Evet bu tatlı havada gidilebilecek en güzel yer kale park. Sessiz, sakin, ferah…

İstanbul’da emsali bulunmayan bir konuma sahip olmasına rağmen bir türlü gözde mekan olamamış bir yer burası. Çocukluğumdan beri kaç el değiştirdiğini gördüm, hiç kimse bu harika mekanı gerektiği gibi değerlendiremedi. Asıl sahiplerince terk edilmiş diyarların tesellisiz öksüzlüğü vardır ya, öyle bir hali var buraların. Rumlar çıktıktan sonra hep böyle metruk kalmış. Kilisesi yıkılmış, havrası yanmış, manzaraya uyumsuz ağaçlar dikilmiş. Yeni gelenler de yar başındaki bu boş alanı ne yapacağını kestirememişler. Kah çay bahçesi, kah kır düğünlerinin yapıldığı bir yer, kah akşamcıların mekanı… Şimdilerde belediye sosyal tesisi açılmış. On metre ileriye çay isteyince insanın yüzüne küskün küskün bakan uykulu çaycılar dolaşıyor ortalıkta. Çoğunlukla kale mahallesi sakinlerince şenlendiriliyor. Yabancılar tarafından henüz keşfedilmemiş. İnsanlar daha çok uzun sahil kordonunda yer alan çay bahçelerini tercih ediyorlar.

Parkta bir süre vakit geçirdikten sonra oğulcuğu serbest bıraktım. Kelebeklerin ardında koşturuşunu, her bir çiçeği böceği hayretle inceleyişini izledim oğlumun. Falezlerin üzerinden denize baktık, balıklardan söz ettim ona. Korsanlardan, kayalardan, yosunlardan…

Dönüş için aracımızı park ettiğimiz kapı girişinin sağında gelin odası olarak kullanılan derme çatma ahşap yapının önünde, oğulcuğumun atlayıp zıpladığı taşlardan birinin üzerinde okudum adını. Zamanın aşındırdığı, fakat bütünüyle silemediği bir Osmanlıca kitabeydi bu.

‘merhum ve mağfur Bayram oğlu Mehmet.’

‘Beni kıl mağfiret ya Rabb-i Yezdan’ yakarışı ile başlıyordu mezar kitabesi. Bir şafak vakti namaza giderken evsizin biri tarafından kalbinden vurulmuş, düştüğü yerde iki yüz yıldır öylece kalakalmış bir adam gibi yatıyordu. Sağında solunda başkaları da vardı. Kimi yüz üstü, kimi baş aşağı, kimi paramparça olmuş bir halde…

Taşlarla değil de vurulmuş adamlarla karşılaşsaydım bunca acırdı yüreğim. Bunca kahrolur, bunca hırpalanırdım. Ben kendimi bilirim. Kitabeleri tek tek okuyacak olsam bunca yüz yıl sonra oturup ağlardım onlar için.

Belli ki ‘Beni kıl mağfiret ya Rabb-i Yezdan’ yakarışı kabul görmemişti Tanrı katında.

‘yaşarken kim bilir ne ettiydin Bayram oğlu Mehmet ki yerin böyle ayak altı oldu. Bir suçu olmasa gömüldüğü yerden uzağa, bir havra kalıntısının yerine atarlar mıydı adamın taşını. ‘Beni kıl mağfiret ya Rabb-i Yezdan’ yakarışını benden başka kimsenin okuyamayacak olması gibi büyük bir cezaya çarptırılır mıydın?’

Onun günahı bir yana dursun ama bizim günahımız beri gelsin. Bu taş eğer ‘Bayram oğlu Mehmet’in mezar taşı değil de bir Kızılderili totemi olsaydı şehrin en aziz köşesinde arz ı endam ederdi. Belki Silivri yalı mahallesinde torunları hala yaşayan bir Osmanlıya değil de bir işgalci Bulgara ait olsaydı baş tacı edilirdi.

Böyleyiz işte… diriye saygımız herkesçe malum da ölüye, geçmişe, Rabb-i yezdan’a saygımız da bu kadar.

Kime arzı hal etmeli Hristos’la Bayram oğlu Mehmet adına. Bu koca Çerkes namertten talepte bulunmadı şimdiye dek. Onların kör gözlerinin önünde ışık yakmak olmaz.  Yavuz Çaylak sen bilirsin artık. Anlarsan sen anlarsın beni. Oralarda mısın?

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.